Terug/Home/Webwinkel ramsj.nl /Kunst/Fotografie/De onschuld voorbij
Tjibbe Hooghiemstra
De onschuld voorbij
Mata Hari Re-photographed
Oorspronkelijke prijs was: € 18,00.€ 7,90Huidige prijs is: € 7,90.
Gedurende de jaren 2015 en 2016 heeft beeldend kunstenaar Tjibbe Hooghiemstra (Tytsjerk, 1957) Mata Hari opnieuw gefotografeerd. Als model stond een, door haar zelf uitgegeven, postkaart uit 1905. Met gebruik van de camera heeft Hooghiemstra een nieuwe serie beelden gemaakt die verschillende facetten van Mata Hari laten zien. Het is een manier om een kritische weergave van Mata Hari te tonen met behulp van haar destijds zelf uitgegeven flyer. ‘De onschuld voorbij’ bevat meer dan 30 wazige afgebeelde foto’s in zwart wit en kleur, afgewisseld met enkele korte tekstbijdragen van biograaf Russel Warren Howe uit 1986 en een korte uitleg over het fotoproject.
Gerelateerde producten
geschiedenis
David J. Eiger
Race naar de Maan 3D
Queen-gitarist Brian May is niet alleen virtuoos muzikant, ook is hij gepromoveerd astrofysicus en verzamelaar van stereoscopiefoto's. Deze laatste twee passies komen samen in 'Race naar de maan 3D ? een nieuwe kijk op onze eerste ruimtemissies'. Met een introductie van André Kuipers. Ruimterace: Eind jaren zestig en begin jaren zeventig van de vorige eeuw ontspon zich een ware ruimterace tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten. Inzet: als eerste een mens op de maan zetten en veilig terugbrengen. De uitslag is natuurlijk bekend. Het bemande ruimtevaartprogramma van de Sovjet-Unie stortte om allerlei redenen in elkaar en de Amerikanen konden in 1969 de overwinning claimen. Nooit eerder vertoonde foto's: 'In Race naar de maan 3D' vertelt auteur David J. Eicher over onze eerste missies naar een ander hemellichaam aan de hand van meer dan 150 nog nooit eerder gepubliceerde stereoscopische foto's. Een stereoscopische foto bestaat uit twee foto's die elk vanuit een net iets ander oogpunt een tafereel of object in beeld brengen. Wanneer je linker oog de ene foto ziet en je rechter oog de andere foto, dan zie je ineens diepte. Met een bijgeleverd, door Brian May ontworpen, brilletje kun je de ruimterace en het maanoppervlak daardoor in 3D bekijken. Menselijke opofferingen: Behalve het brilletje nam Brian May ook de selectie en bewerking van de in het boek opgenomen foto's voor zijn rekening. Ondersteund door deze foto's vertelt Race naar de maan 3D over de technologische ontwikkelingen die de maanlandingen mogelijk maakten, over de menselijke opofferingen die daarbij kwamen kijken en over de wetenschappelijke kennis die de missies opleverden.kunst
Loek Dekker
The Who
We zijn anti-bazen, anti-jong getrouwde stelletjes en anti-middelbare leeftijd'. Pete Townshend. Voor velen is en blijft The Who met reden de ultieme rockband. The Who behoort samen met The Beatles, The Kinks en The Rolling Stones onbetwist tot de grootste van de Engelse bands uit de jaren zestig. Hun bekendste hit uit die jaren, My Generation, is een icoon van de popmuziek geworden. Door het grote succes van de rockopera Tommy (1969), Who's Next (1971) en Quadrophenia (1973) wist de groep zijn populariteit in de jaren zeventig te continueren. Dan behoort The Who - met Led Zeppelin, Deep Purple, Pink Floyd en opnieuw The Rolling Stones - tot de absolute top. The Who maakt dankzij het creatieve brein van gitarist Pete Townshend rock met inhoud, zodat zowel 'arbeider als intellectueel' van de muziek van The Who kan genieten. Maar Townshend kon zijn composities alleen goed vormgeven dankzij de uitzonderlijke muzikale kwaliteiten van zanger Roger Daltrey, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon. Niet alleen op de albums, maar zeker ook live. Het boek besteedt dan ook veel aandacht aan hun befaamde optredens, zoals die op de festivals van Monterey (1967), Woodstock (1969) en Wight (1969/ 1970). De in Nederland gegeven concerten, het laatste in 2015 in het Ziggo Dome, komen eveneens aan bod. Naast de aandacht voor de muziek en optredens van The Who, komen ook de turbulente privélevens van de band voorbij, inclusief de tragische, vroegtijdige dood van Keith Moon in 1978. The Who ging door zonder hem en dat gebeurde ook na de dood van John Entwistle in 2002. Nog in 2019 verraste Pete Townshend en Roger Daltrey hun publiek met het uiterst vitale album Who. The Who, de ultieme rockband is een must-have voor de fan maar ook voor iedere lezer die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de (rock)muziek. Loek Dekker (1957) is historicus. Hij publiceerde over de Franse Tijd en het verzet in de Tweede Wereldoorlog en van zijn hand verschenen twee muziekbiografieën in de reeks Rockklassiekers: Livin' Blues, bluesrock met internationale allure (2016) en Crosby, Stills, Nash & Young, de Woodstock-generatie (2019).kunst
Jan Cremer, Wim van der Linden
Working class hero
Schrijver en beeldend kunstenaar Jan Cremer (1940) stamt van vaderszijde uit een familie van hoefsmeden en beroepsmilitairen uit Pruisen en Hessen, zijn moeders familie is afkomstig uit Hongarije. Korte tijd volgde hij een opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunst in Arnhem. Als schilder kreeg hij snel erkenning met zijn 'peinture barbarisme', intussen reist hij veel en woont overal. In het najaar van 1963 zwerven Jan Cremer en Wim van der Linden ieder weekend samen door Amsterdam. Wim van der Linden heeft een hok met een donkere kamer op Kattenburg, Jan Cremer heeft al een gezin en woont in de Jodenhouttuinen. De huizen die ze daar bewonen, zijn allang gesloopt. Amsterdam in 1963 is een stad in doodsnood. Het is alles sloop en verval. In die puingruwel staat Jan Cremer en kijkt hongerig in de lens. Op zijn drieëntwintigste heeft Jan Cremer een heel leven achter de rug, maar ondanks zijn successen als schilder is hij arm gebleven en noodgedwongen werkt hij in de haven. De Cremer die Wim van der Linden vastlegt, is hard op weg om van 'working class' tot 'working class hero' uit te groeien. Op alle foto's die Wim van der Linden in 1963 van hem maakt, is hij de belichaming van het nieuwe, van de dingen die komen gaan. Het icoon van de verandering wordt de foto van Jan Cremer op zijn Harley Davidson, de coverfoto van Ik Jan Cremer, dat in 1964 verschijnt. Daarna is alles anders. Wim van der Linden en Jan Cremer zullen nog tien jaar samen optrekken. Tussen 1963 en 1969 maakt hij zo'n duizend foto's van Jan Cremer, waarvan het grootste deel zich bevindt in het archief van Cremer. In dit boek zijn 80 door Jan Cremer uitgekozen foto's verzameld. Ze geven niet alleen een beeld van Jan Cremer, maar ze zijn ook een monument voor de vriendschap van twee kunstenaars, de schrijver en de fotograaf.kunst
