Toon Verhoef (Voorburg, 1946) is schilder. Aan elk schilderij gaan studies op papier vooraf. Geen tekeningen in de letterlijke zin, maar samenstellingen van verf en papier. Collages waar ook verpakkingsmateriaal en opgedroogde resten verf in voor komen. Uit deze beeldreeksen destilleert Verhoef wat bruikbaar is voor een schilderij. Vaak zijn dit onderdelen: een bepaald kleurgebruik of een bepaalde compositie. Verhoef: Niet kloppende, wankele beelden die dan in het schilderij uiteindelijk wel op de een of andere manier moeten blijven staan. Dat niet kloppende moet wel kloppen. De schilderijen van Verhoef zou je abstract kunnen noemen. Als toeschouwer is hetgeen waarnaar je kijkt niet herleidbaar tot de werkelijkheid. Toch heeft Verhoefs werk in zekere zin te maken met de waarneming van die werkelijkheid, omdat het de herkomst is van de beelden – een krantenfoto, een verpakking – die hij gebruikt. Hoewel Verhoef deze beelden transformeert en ze niet meer herkenbaar zijn, zal er toch iets van blijven rondspoken in het beeld.
Gerelateerde producten
kunst
Ronald Rietveld
Vacancy Studies
For English see below- Veel bunkers, forten, kerken, kastelen, ziekenhuizen, watertorens, postkantoren, gevangenissen, paleizen en vliegvelden staan leeg. 'Vacancy Studies' biedt de architectuurwereld een optimistisch perspectief op tijdelijk hergebruik van leegstand. Volgens RAAAF [Rietveld Architecture-Art-Affordances] schuilt er een grote potentie in leegstaande publieke en overheidsgebouwen. De gigantische omvang ervan hebben zij gevisualiseerd met de installatie Vacant NL op de Architectuurbiënnale van Venetië in 2010. De wereldwijde media-aandacht in onder meer The New York Times, The Guardian en The Architectural Review, toont de internationale relevantie van hun visie voor het nieuwe vakgebied 'Vacancy Studies'. Ontwerpers kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan maatschappelijke issues zoals leegstand. Dit vraagt om nieuwe manieren van werken. In de praktijk van RAAAF en door een multidisciplinair team aan het Sandberg Instituut is 'Vacancy Studies' verder ontwikkeld. 'Vacancy Studies' introduceert de ontwerpbenadering van 'strategische interventies' en toont nieuwe denkbeelden en experimenten. 'Vacancy Studies' is een onmisbare referentie voor iedereen die geïnteresseerd is in de mogelijkheden van leegstand.- Many bunkers, forts, churches, castles, hospitals, water towers, post offices, prisons, palaces and airports are empty. 'Vacancy Studies' offers the architectural world an optimistic perspective on the temporary reuse of vacant buildings. According to RAAAF [Rietveld Architecture-Art-Affordances], there is great potential in vacant public and government buildings. They have visualised its gigantic size with the installation Vacant NL at the Venice Architecture Biennale in 2010. The worldwide media coverage in The New York Times, The Guardian and The Architectural Review, among others, shows the international relevance of their vision for the new field of 'Vacancy Studies'. Designers can make an important contribution to social issues such as vacancy. This requires new ways of working. In the practice of RAAAF and by a multidisciplinary team at the Sandberg Institute, 'Vacancy Studies' has been further developed. 'Vacancy Studies' introduces the design approach to 'strategic interventions' and shows new ideas and experiments. 'Vacancy Studies' is an indispensable reference for anyone interested in the possibilities of vacancy.kunst
Theo Loevendie
Memoires van een componist
Het leven van Theo Loevendie is een soort 'van krantenjongen tot miljonair'-verhaal, maar dan meer in artistiek en sociaal opzicht dan in letterlijke zin. Theo Loevendie werd in 1930 geboren en groeide op in armelijke omstandigheden in een Amsterdamse volksbuurt. In zijn kindertijd was muziek op straat zijn grote inspiratie, omdat hij thuis geen andere muziek kende dan wat volkse smartlappen. Als kleuter werd hij zelfs twee keer als vermist opgegeven omdat hij de uitdrukking 'met de muziek mee' letterlijk in de praktijk had gebracht toen er een optocht met muziek voorbijkwam. Zijn reddende engel was de onderwijzer op de lagere school, die hem in contact bracht met de muziek van Johann Sebastian Bach. Mede door de erbarmelijke omstandigheden in de Tweede Wereldoorlog duurde het tot 1947 voordat een geleende klarinet het startschot vormde voor een inhaalmanoeuvre die Loevendie via het conservatorium bracht tot het hoofdleraarschap compositie aan de conservatoria van Rotterdam, Den Haag en Amsterdam. Als componist reist Loevendie al jarenlang de wereld af om uitvoeringen van zijn muziek toe te lichten en jonge componisten te onderrichten in masterclasses. Daarnaast blijft hij ook de jazzmuziek trouw die hij na de oorlog als tiener leerde kennen. Ook op latere leeftijd is Loevendie nog altijd creatief, zoals een unaniem enthousiast ontvangen concertuitvoering van zijn opera The Rise of Spinoza in 2014 in het Concertgebouw nog eens aantoonde.kunst
Ysbrant
Ysbrant is een schilder. Schilderen is het medium dat consequent zijn voorkeur geniet. Op het eerste zicht lijken zijn doeken een kluwen van figuren en objecten. Op het tweede zicht ontdekt men echter een ordening waarin die mensen en objecten, samen met wolken, lucht en water hun plaats krijgen om een verhaal te vertellen. Er bestaat zoiets als een Ysbrant-universum, een wereld waarin veel gekeken, veel gedacht en weinig gepraat wordt. Hoe ziet die beeldenwereld eruit? De beelden komen voort uit allerlei belevenissen, dingen die de kunstenaar mooi, beklemmend of belangrijk vindt, een 'stream of consciousness' waar de kijker deel aan kan nemen, zonder ooit te weten waar het precies om gaat, want dat wil Ysbrant absoluut niet kwijt. Hij legt die 'stream' in zijn universum expressief neer met verf, met oog voor het geheel maar ook voor het detail. Want dat is één van de sterkhouders in zijn werk: de subtiele combinatie tussen het doek an sich, als een abstraherend samenspel van vlakken, kleuren en lijnen, en de vele kleine figuratieve elementen die er in opduiken, die duidelijk met het geheel te maken hebben, maar niet willen verteld of verklaard worden. Dit boek brengt schilderijen samen die Ysbrant tussen 2002 en 2014 creëerde. Het boek wordt ingeleid door een essay van Marc Ruyters, stichter van het kunsttijdschrift H ARt. Hij brengt de complexe persoonlijkheid van Ysbrant in beeld, plaatst hem in onze tijd, en verwijst naar enkele grote voorbeelden die zijn creativiteit hielpen en nog steeds blijven stimuleren. Met een bijdrage van Frank Herreman.kunst
