Shinji Otani
Standbeelden in Nederland
Oorspronkelijke prijs was: € 30,00.€ 9,90Huidige prijs is: € 9,90.
Lang stond Nederland bekend als een standbeeld loos land. Terwijl elders vorsten en helden in brons en steen in het straatbeeld verschenen, was die eer hier slechts voor een enkeling weggelegd. De weinige beelden die er waren, kregen vooral aandacht van toeristen. Dat laatste is niet veranderd, maar een land zonder standbeelden is Nederland allang niet meer. Ze zijn in vrijwel iedere gemeente te vinden, in allerlei soorten en maten, en ze doen ertoe. Discussies over wie wel of niet een standbeeld verdienen en hoe dat eruit zou moeten zien, zijn aan de orde van de dag. Standbeelden zijn in Nederland een serieuze zaak. Zie je dat ook als je naar ze kijkt? Met die vraag ging de Japanse fotograaf Shinji Otani de afgelopen jaren op pad. Hij reisde heel Nederland door, van Groningen tot Maastricht, via Assen en Zundert naar Vlissingen en Amsterdam.
Gerelateerde producten
kunst
Loek Dekker
The Who
We zijn anti-bazen, anti-jong getrouwde stelletjes en anti-middelbare leeftijd'. Pete Townshend. Voor velen is en blijft The Who met reden de ultieme rockband. The Who behoort samen met The Beatles, The Kinks en The Rolling Stones onbetwist tot de grootste van de Engelse bands uit de jaren zestig. Hun bekendste hit uit die jaren, My Generation, is een icoon van de popmuziek geworden. Door het grote succes van de rockopera Tommy (1969), Who's Next (1971) en Quadrophenia (1973) wist de groep zijn populariteit in de jaren zeventig te continueren. Dan behoort The Who - met Led Zeppelin, Deep Purple, Pink Floyd en opnieuw The Rolling Stones - tot de absolute top. The Who maakt dankzij het creatieve brein van gitarist Pete Townshend rock met inhoud, zodat zowel 'arbeider als intellectueel' van de muziek van The Who kan genieten. Maar Townshend kon zijn composities alleen goed vormgeven dankzij de uitzonderlijke muzikale kwaliteiten van zanger Roger Daltrey, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon. Niet alleen op de albums, maar zeker ook live. Het boek besteedt dan ook veel aandacht aan hun befaamde optredens, zoals die op de festivals van Monterey (1967), Woodstock (1969) en Wight (1969/ 1970). De in Nederland gegeven concerten, het laatste in 2015 in het Ziggo Dome, komen eveneens aan bod. Naast de aandacht voor de muziek en optredens van The Who, komen ook de turbulente privélevens van de band voorbij, inclusief de tragische, vroegtijdige dood van Keith Moon in 1978. The Who ging door zonder hem en dat gebeurde ook na de dood van John Entwistle in 2002. Nog in 2019 verraste Pete Townshend en Roger Daltrey hun publiek met het uiterst vitale album Who. The Who, de ultieme rockband is een must-have voor de fan maar ook voor iedere lezer die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de (rock)muziek. Loek Dekker (1957) is historicus. Hij publiceerde over de Franse Tijd en het verzet in de Tweede Wereldoorlog en van zijn hand verschenen twee muziekbiografieën in de reeks Rockklassiekers: Livin' Blues, bluesrock met internationale allure (2016) en Crosby, Stills, Nash & Young, de Woodstock-generatie (2019).geschiedenis
Mark Goslinga
Assen gephotographeerd
In de tweede helft van de negentiende eeuw was Assen sterk in ontwikkeling en dankzij het nieuwe medium fotografie is daarvan veel vastgelegd. Niet eerder is een uitgave met foto's uit de jaren omstreeks 1860 tot 1910 verschenen. Ruim 200 unieke foto's zijn in deze bundel samengebracht. De nadruk ligt op stadsgezichten, maar er is ook ruimte voor portretten en onderwerpen als het koninklijk bezoek in 1895 en het Eeuwfeest van 1907. 'Assen Gephotographeerd' is een naslagwerk voor (oud-)inwoners van Assen en Drenthe. Ook voor liefhebbers van fotografie en historici is het een aanwinst. De foto's, fotografen en de periode waarin zij werkzaam waren, worden uitgebreid ingeleid door Mark Goslinga (historicus en conservator foto- en filmarchief bij het Drents Archief) en Martin Hiemink (auteur en kenner van Assen en haar historie). De auteurs vullen elkaar aan en geven met 'Assen Gephotographeerd' een uniek kijkje in de geschiedenis van de Drentse hoofdstad.kunst
Jeroen Goudeau
Jan Stuyt
In de jaren negentienvijftig reden wij soms in het weekeinde met het hele gezin in de auto door het land, meestal voor familiebezoek in Den Haag. Vader en moeder voorin, de drie kinderen op de achterbank. Soms klonk opeens van de voorbank: 'Kijk, daar staat een kerk van je grootvader.' Dat kon zijn bij het passeren van Harmelen of bij het rijden over Lisse en Hillegom. Of als we op vakantie gingen en we via Valkenswaard naar het zuiden reden. Het ging dan altijd over kerken, niet over ziekenhuizen, woningen of andere gebouwen. Die kerken waren blijkbaar zodanig gesitueerd dat je ze van een afstand kon zien. De grootste verrassing overkwam me toen wij een keer ogenschijnlijk zomaar stil stonden in een straat in Haarlem, een onopvallende straat met rijtjeshuizen zonder voortuin, niet ver van de kathedraal. 'Waarom staan we hier stil?' Er kwam geen antwoord. Opeens zag ik het straatnaambord: 'Jan Stuytstraat, opzichter van de bouw van de kathedraal'. Zoiets vergeet een twaalfjarige jongen heel zijn leven niet meer. Grootvader Jan Stuyt, de architect, overleed zestien jaar voordat ik werd geboren. Er is meer documentatie over deze grootouder dan over de andere drie samen: een archief, foto's, artikelen, boeken, een pastel door Antoon van Welie en andere portretten, en zelfs een pagina op Wikipedia. Ik zou nog wel eens een artikel willen lezen over hem als verzamelaar van kunst - hij bezat een prachtige collectie, die met niets was begonnen en met een deskundig oog in korte tijd is verzameld. Het geeft me een bijzondere emotie wanneer ik als priester de sacramenten bedien in een kerk van mijn grootvader.kunst
