Wat is trouw? En mag je ontrouw zijn aan de ander, als je daardoor trouw blijft aan jezelf? Als Carlo, docent Creative Writing, met studente Sofia op het vrouwentoilet wordt betrapt, gaat het verhaal als een lopend vuurtje door de universiteit. Zijn positie staat onder druk, en ook zijn huwelijk met Margherita staat op het spel. Margherita beslist, na wijze raad van haar moeder, dat de roddel hun huwelijk niet mag doen stranden. Maar intussen verlangt ook zij naar iemand anders: haar fysiotherapeut Andrea. So far, so bad. Acht jaar later lijkt de storm voorbijgetrokken voor Margherita en Carlo. Ze zijn de gelukkige ouders van een zoontje en wonen in Milaan in het appartement waar ze altijd al van droomden. Ze praten niet meer over hun stille hunkering naar Sofia of Andrea, totdat een anonieme afzender Carlo boeken begint te sturen. Het brengt hen terug naar de tijd van hun verborgen liefdes, en het stel wordt geconfronteerd met de vraag of ze wel de juiste keuzes hebben gemaakt. In Trouw schakelt Marco Missiroli tussen vijf verschillende perspectieven: van het paar, hun minnaars en familie. Zo wordt steeds duidelijker hoe de maatstaven van trouw, moraal en onvoorwaardelijke liefde kunnen leiden tot pijnlijk zelfbedrog.
Gerelateerde producten
literatuur & thrillers
Ine Boermans
Het liefdesinterbellum
Lot heeft niet lang geleden haar moeder verloren en beschikt door de onverschillige houding van haar vader niet over een ouderlijk vangnet. Haar leven kenmerkt zich door een aaneenschakeling van min of meer onbetekenende liefdesrelaties. Zo vult ze de leegte die haar moeder heeft achtergelaten met luchtig nachtelijk vertier en korte of wat langere relaties. Een oude straatartiest, een alcoholist, iemand met mentale problemen. Mensen met hun eigen problemen en verslavingen. Maar in de stap die daarop volgt zit de crux: na het stuklopen van zo'n relatie treurt Lot steevast zo hard en hartverscheurend in haar antikraakappartement dat ze het rouwen om haar moeder in zekere zin opnieuw beleeft. Remournen, noemt ze dat. In tegenstelling tot voor echte rouw lijkt er voor dit remournen altijd een medicijn te zijn: in elke nacht, in elk café, liggen aan het einde van dit 'liefdesinterbellum' immers weer nieuwe avonturen die de leegte in Lots leven kunnen vullen en de dieperliggende pijn op afstand kunnen houden. Ine Boermans (1976) publiceerde essays en korte verhalen in De Internet Gids, Hard//hoofd, Papieren Helden en Tirade. Ze debuteerde in 2021 met haar roman Een opsomming van tekortkomingen, die de longlist van de Hebban Debuutprijs behaalde en werd genomineerd voor het Beste Groninger Boek. Ze is columnist voor de VPRO Gids. Over Een opsomming van tekortkomingen: 'Ine Boermans kan schrijven, en hoe. Haar roman is buitengewoon grappig en naargeestig. Zelfs de ergste voorvallen beschrijft ze sprankelend.' nrc â¢â¢â¢â¢ 'Uitstekende debuutroman. (...) Het is vooral de relatie met haar manipulatieve, narcistische vader die de motor van dit wrang-geestige verhaal vormt. Boermans balanceert knap tussen luchtigheid en beklemming in deze roman, die zowel een monument als een afrekening is. De Nederlandse literatuur is met de vader van Lot een memorabele klootzak rijker.' VPRO Gids ' Een opsomming van tekortkomingen had een eenzijdig droevig verslag kunnen worden, maar Boermans heeft een bijzondere, eigen toon: hard, licht en droog.' Trouw 'Een absurdistische roman over plots opkomend verdriet en rechtkrabbelen na familieleed. Haar toon imponeert.' De Morgen 'Prachtig. Meer wil ik er eigenlijk niet over zeggen. Hoe minder je weet, hoe meer het je overrompelt, maar ik kan iedereen aanraden dit boek met spoed te lezen. Het ontroerde me, maakte me regelmatig aan het lachen en ik was vooral verrast door de dingen die Ine niet schreef en die er daardoor toch stonden.' Youp van 't Hekliteratuur & thrillers
Nicky Runge
Aap in pak
'Ben je bekend met de stelling van de eindeloos typende apen?' vraag ik. Hij antwoordt niet. 'Neem een aap en plaats deze in schrijverskostuum voor een typmachine. Instrueer het beest om steeds weer een willekeurige toets in te drukken. Het dier mag er zo lang over doen als hij wil. Het idee is dat de aap, als je maar lang genoeg wacht, op een gegeven moment wel op een combinatie van toetsen moet drukken zodat het een volledige kopie van een van William Shakespeares meesterwerken zal produceren. Dit is geen kwestie van creativiteit of genialiteit, maar een van verstreken tijd. Ik bespaar je de formule, aangezien jouw mensenhersens moeite hebben deze zo snel te snappen, maar ik vertel je wel het volgende: je denkt misschien dat je heel wat bent, maar die aap â dat ben jij.' Vier op mysterieuze wijze verdwenen vrouwen, een reusachtige woontoren en een zelfvoldane robotingenieur. En dan, vooral eigenlijk, de tijd die doortikt. Journaliste Ava Zhang is op zoek naar sporen waarmee ze de vermiste vrouwen in Hongkong kan traceren. Maar wanneer ze steeds verder komt lijken niet alleen de verhalen van de vrouwen, maar ook de grenzen van wat het is om een vrouw te zijn alsmaar te vervagen. Totdat ze zich ervan bewust wordt dat de vermissingen in werkelijkheid slechts onderdeel zijn van een nog veel obscuurder project. Nicky Runge (1992) studeerde aan de Universiteit van Amsterdam en promoveert momenteel aan de universiteit van Hongkong. Ze doet onderzoek naar de relatie tussen identiteit, taal en moderne kunst en schrijft naast haar studie essays en korte verhalen. Aap in pak is haar debuutroman.literatuur & thrillers
Italo Svevo
Een man wordt ouder
‘Een man wordt ouder’ is de tweede van de drie grote romans van Italo Svevo en verteld het verhaal van Emilio, een vrijgezel met literaire ambities, die verliefd wordt op de beeldschone, maar simpele, enigszins ordinaire Angiolina. Hij dicht haar alle eigenschappen toe van de grote heldinnen uit de literatuur, maar geleidelijk verlaagt hij zich steeds meer tot haar niveau. Wanneer zijn ongetrouwde, en door hem verwaarloosde zuster Amalia sterft, ziet hij in hoe armzalig en zelfzuchtig zijn liefde is geweest en geeft hij Angiolina op. Hij trekt zich weer terug in zijn eigen dromen en vage ambities, waarbij de beelden van Angiolina en Amalia zich vermengen - de schoonheid van het meisje van twijfelachtige zeden en de deugdzaamheid van de oude vrijster. Recensie 'Een man wordt ouder' (Senilita) is de tweede van de drie grote romans van Italo Svevo (pseudoniem van Ettore Schmitz, Triest 1861-1928) en had bij verschijnen in 1898 weinig succes. Eerst in 1923, aangemoedigd door Joyce, schreef Svevo weer een roman, 'Bekentenissen van Zeno'. Niet alleen in Italië, maar ook daarbuiten, is er sindsdien sprake van een Svevo-revival. Deze roman speelt zich af in Triest en beschrijft de ups en downs in de relatie tussen Emilio, een vrijgezel, en een jong, mooi en lichtzinnig meisje, Angiolina, dat het met de zeden en de trouw niet zo nauw neemt. De grote kracht van het verhaal ligt, zoals steeds bij Svevo, in zijn psychologische beschrijvingen. De taal is conventioneel, wat ouderwets. De vertaling van Jenny Tuin behoeft geen aanbeveling: zij weet de sfeer van Svevos werk uitstekend weer te geven. Metagegevens • Prometheus Bert Bakker – NRC • Paperback • 216 pagina’s • ISBN 9789085104339 • NUR: 302- vertaalde literaire roman, novelle • Genre: psychologische roman • Trefwoorden: mannenleven, psychoanalyse, Italië Auteur Italo Svevo (19 december 1861, Triëst - 13 september 1928, Motta di Livenza), een pseudoniem van Aron Hector (Ettore) Schmitz, was een Italiaans schrijver. Svevo was een schrijver van romans, novellen, toneelstukken en korte verhalen. Daarnaast was hij ook zakenman. Svevo, van Joodse afkomst, werd geboren als zoon van een Duitse vader, Francesco Schmitz, en een Italiaanse moeder, Allegra Moravia. In 1873 vertrok hij naar Duitsland om zich de Duitse taal eigen te maken en het was tijdens deze periode dat hij in aanraking kwam met en zich ging interesseren voor de literatuur. In 1878 keert hij terug naar Triëst om te studeren. Na twee jaar moet hij echter vanwege de financiële situatie zijn studie opgeven en gaan werken bij een bank. Hij heeft echter zijn voorliefde voor literatuur niet kunnen onderdrukken. Hij kwam vaak in de bibliotheek en ging zich steeds meer interesseren voor negentiende-eeuwse Franse schrijvers en de filosofie van Arthur Schopenhauer. Uitgeverij Het fictie-fonds van Prometheus heeft een indrukwekkende lijst grote schrijvers onder zijn vleugels. Dat zijn beroemde Nederlandstalige auteurs als Connie Palmen, Maxim Februari, Griet Op de Beeck, Herman Brusselmans, Jean Pierre Rawie, Menno Wigman en Tom Lanoye, maar ook gevierde buitenlandse schrijvers als Umberto Eco, Tom Wolfe, Michael Cunningham, Sandro Veronesi, Jonathan Franzen, Jeffrey Eugenides en Zadie Smith.geschiedenis
