Terug/Home/Webwinkel ramsj.nl /Filosofie & religie/Religie/Met Jezus aan tafel
Chester dringt er bij zijn lezers op aan om er goed over na te denken waarom en wie we aan onze tafel uitnodigen. Aan de hand van de maaltijden die beschreven staan in het Evangelie van Lucas maakt hij duidelijk hoe we zo anderen tot zegen kunnen zijn.
Gerelateerde producten
filosofie & religie
Isocrates
Monument van mijn denken
Als bekendste onbekende redenaar leidt Isocrates van Athene (436 vC-338 vC) een verscholen naleven. Van oudsher geniet hij de faam, in de woorden van Cicero, de 'leermeester van alle redenaars' te zijn. In zijn tijd is hij invloedrijker in het openbare politieke debat dan Plato of Socrates, en zijn school staat aan de basis van het klassieke hoger onderwijs dat is gericht op de intellectuele en politieke vorming van vrije burgers. De school van Isocrates is het ijkpunt van alle onderwijs in de Hellenistische en Romeinse wereld, en uit de filosofie van Isocrates kon het renaissancistisch humanisme voortkomen, dat tot in de een-en-twintigste eeuw het hart vormt van de humaniora. Isocrates is overtuigd van de maakbaarheid van de verantwoordelijke burger. Hiertoe heeft hij een opvoedkundig programma ontworpen, gebaseerd op de regels van de klassieke retorica, om jeugdige talenten intensief te begeleiden en voor te bereiden op een vooraanstaande rol in de politieke gemeenschap, de gemeenschap van burgers. Filosofie is voor Isocrates de natuurlijke en beste techniek voor het leren juist te redeneren en argumenteren, en daarmee juist te handelen en te leven. Isocrates' ethiek is eerder doelmatig dan idealistisch, een praktische oefening van deugden, die gerealiseerd dienen te worden in de politieke praktijk. Het programma van Isocrates' school is gebaseerd op taal en overtuigingskracht, het hanteren van de juiste woorden, het weten te handelen op het juiste moment, en gestoeld op een vruchtbaar historisch bewustzijn, dat leidend is voor de innerlijke overtuiging, het moreel besef en het rechtvaardig handelen van een politicus. In 'Monumenten van mijn denken' geeft Jeroen Bons â voor het eerst in het Nederlands â een getrouw en meerzijdig beeld van Isocrates als filosoof, pedagoog en politiek redenaar. Het boek bevat een ruime en representatieve keuze uit zijn politieke redevoeringen: Areopagiticus, Panegyricus, Panathenaicus; zijn filosofische redevoeringen: Tegen de sofisten, Helena, Apologie van Isocrates; en zijn pedagogische brieven: Aan Demonicus en Aan Polycrates. Jeroen Bons' toelichtingen zijn ruimhartig en instructief. Hij vertaalt de redevoeringen in stijl, plaatst de pedagogische opvattingen van Isocrates in dispuut met tijdgenoten en tegenstrevers als Plato en Aristoteles, en schetst de invloed van Isocrates op het denken over onderwijs en opvoeding. Bons betoogt ten slotte dat Isocrates' pleidooi voor een nieuwe politieke cultuur, wars van particularisme en kortzichtig eigenbelang, een blijvend moreel kompas biedt voor maatschappelijk handelen en politiek plichtsbesef.esoterie & spiritualiteit
Matthieu Ricard
Voorbij het zelf
In ons leven zijn er talloze vragen: zien we de werkelijkheid zoals die werkelijk is; bestaat het zelf als concrete en centrale entiteit; hoe werkt het brein; is de geest te trainen in heldere aanwezigheid? En hoe zit het metbewuste intenties en de vrije wil wanneer onze hersenen de beslissingen eerder lijken te nemen dan wijzelf? De neurowetenschappen van Wolf Singer en de meditatietechnieken van Matthieu Ricard wekken de indruk haaks op elkaar te staan. Wat echter opvalt is de bereidheid van beide gesprekspartners om het perspectief van de ander te begrijpen, zonder de meningsverschillen te negeren. En dan blijken er toch verrassende verbanden te zijn.Vanuit hun wetenschappelijke inzichten en jarenlange ervaring denken ze samen na over de vraag hoe we een goed en gelukkig mens kunnen worden met oprechte betrokkenheid bij de wereld. Een boeiende discussie over wat we als mens betekenen of zouden kunnen betekenen, voor onszelf en anderen.filosofie & religie
René Hakvoort
Hoe economie religie werd
In 'Hoe economie religie werd' bespreekt René Hakvoort de werking van het kapitalisme, gezien door de bril van een cultureel antropoloog. We zien de werkelijkheid door het prisma van politieke economieën, die we als rationeel ervaren. Hij laat overtuigend zien dat ook onze 'moderne' samenlevingen worden gevormd door culturele aannames die voortkomen uit ideeën en ideologieën. Collectieve overtuigingen worden gevormd door de dagelijkse werkelijkheid die mensen ervaren. Als deze overtuigingen eenmaal in de hoofden van mensen zitten en het 'gezond verstand' bepalen, bepalen die op hun beurt weer hoe de werkelijkheid wordt vormgegeven. Hij laat zien dat deze collectieve overtuigingen niet alleen individuen overstijgen, politiek zijn en sociale controle uitoefenen, maar ook dat deze overtuigingen irrationeel, onlogisch en disfunctioneel kunnen zijn en de grote problemen van deze tijd veroorzaken. Met behulp van een groot aantal actuele voorbeelden maakt hij dat duidelijk, van de huizenmarkt tot de toeslagaffaire. In die zin is het geen simpele kritiek op het neoliberalisme, maar houdt het ons eerder een spiegel voor. Het laat zien hoe wijzelf de brandstof van het neoliberalisme zijn.filosofie & religie
