Beschermvrouwe van de verschoppelingen

Wilde meningen en intieme herinneringen worden beschreven in ‘Beschermvrouw van de verschoppelingen’. In het hoofd van Delphine Lecompte is het nooit stil. Waar haar ongebreidelde energie doorgaans een uitweg vindt in poëzie, richt ze zich dit keer op proza. In korte, messcherpe stukken ? gretig gepubliceerd door NRC, De Morgen en Humo ? ventileert ze haar nietsontziende meningen over de wereld om haar heen en put ze schaamteloos uit haar eigen markante leven. ‘In Beschermvrouwe van de verschoppelingen’ trekt een bonte stoet outsiders voorbij. Rednecks, drank- en gokverslaafden en andere veelgeplaagde figuren kunnen rekenen op Lecomptes sympathie. Onder het weldadige absurdisme schuilt echter steeds een kwetsbare ondertoon. Wie goed leest, ontdekt dat Lecompte zelden zo persoonlijk is geweest als hier.